Houtduif

Gewoon is maar gewoon, steek je nek niet boven het maaiveld uit. Dat kan in onze samenleving goed van pas komen, want voor je het weet ben je het pispaaltje. Dat geldt overigens niet alleen voor onze samenleving, in de natuur kan het zelfs fataal zijn. Slechts met uitzondering kan een ongewone eigenschap of een uitzonderlijk gedrag gunstig uitpakken. Er is één vogel, waarvan ik vind dat die wel heel erg gewoon is, en dat is de houtduif.

Een belangrijke reden dat de houtduif zo gewoon is, is dat hij in natuurdocumentaires en in natuurberichten op bijvoorbeeld Twitter of Facebook niet of nauwelijks voorkomt. Ik kan het mij tenminste niet herinneren. Op zich vreemd, want de houtduif komt in vrijwel heel Nederland voor. Verdeel ons land in blokken van vijf bij vijf kilometer, dan is er bijna geen enkel blok waar deze vogel niet is waargenomen. De blokken die ontbreken bestaan geheel uit water, het beest kan immers niet zwemmen.

De houtduif is de grootste duif in Nederland, met een spanwijdte van ongeveer zeventig centimeter. Zijn kleur is overwegend grijs met een witte vlek in zijn nek en een witte band op zijn vleugel. Die witte band is overigens alleen te zien als hij vliegt. Door zijn grootte en de witte elementen verschilt hij van de kleinere holenduif. Deze komt in Nederland ook regelmatig voor, met name in het buitengebied. De holenduif is op z’n beurt te verwarren met een postduif, maar die stamt af van de rotsduif. De rotsduif komt in Nederland echter in het wild niet voor.

Het enige ongewone aan de houtduif dat ik mij kan herinneren, is een voorval uit mijn jeugd. Mijn broer en ik zaten op onze boerderij naar buiten te kijken. Daar zagen wij een houtduif over een akker vliegen. Plotseling viel deze recht naar beneden, zonder dat er een schot gelost was. Wij op zoek naar de houtduif en vonden hem voor dood op de grond. Echter toen mijn broer hem wilde oppakken vloog hij ineens weer weg. Alsof er niets gebeurd was en ons in verbazing achterlatend.

Verschenen 4 november 2015