Appelvink

Het is nog zo heel erg lang geleden dat er in Nederland regelmatig berichten stonden over gekraakte panden. Begonnen in de jaren zeventig en tachtig, om na  een periode met relatieve stilte, aan het begin van deze eeuw weer even op te bloeien. Sinds 2010 is het in Nederland echter verboden. Maar niet alleen mensen kraken, ook in de dierenwereld is het een fenomeen. Zo zijn er verschillende gevallen bekend van een huismus die het nest van een huiszwaluw kraakte. Of wat te denken van de aardhommel, die in staat is het nest van een andere kolonie over te nemen. De krakende koningin doodt dan eerst de gekraakte koningin en gebruikt dan dit nest als ware het haar eigen.

Er is ook een andere manier van kraken, noten moet je kraken voor consumptie. Nu zijn gekraakte noten kant-en-klaar in een supermarkt te koop. Dieren zul het echter zelf moeten doen. Zo leeft onder andere in Scandinavië en de Alpen een vogel met de zeer toepasselijke naam notenkraker. Hij voedt zich met de zaden van dennen en hazelaar.

Maar er is één vogel in onze contreien die het kraken van noten en pitten tot een ware kunst heeft verheven. Het is de prachtige appelvink. Deze vogel is namelijk in staat om de pitten van kersen te kraken. Wie ooit eens op een kersenpit heeft gebeten, weet hoeveel kracht daarvoor nodig moet zijn. Daartoe is deze vogel uitgerust met een relatief grote kegelvormige snavel. Aan die snavel, alsmede zijn forse postuur, is hij goed te herkennen. Het formaat is iets groter dan een huismus. In de vlucht is hij te herkennen aan zijn witte vleugelstrepen en de witte eindband aan zijn staart.

Makkelijk herkennen is natuurlijk alleen mogelijk als hij zich laat zien. Daar zit voor deze vogel vaak het probleem, hij gedraagt zich nogal schuw. Hij beweegt zich voornamelijk hoog in de toppen van bomen, met name in het broedseizoen. Buiten die periode wil hij zich nog wel eens laten zien, zoals meerdere keren in mijn walnotenboom.

Verschenen 2 november 2016